غریبانه ها :: « گاهی فقط نام مولا علی بغض را به اشک می رساند »

«« بی علی ماییم و اندوهی گناه وای بر ما وای بر این روزگار »»

گفتم :‌اي پير جهان ديده بگو

از چه تا گشته ، بدينسان كمرت

مادرت زاد ، به اين صورت زشت ؟

يا كه ارثي است تو را از پدرت ؟

ناله سر داد : كه فرزند مپرس

سرگذشت من افسانه ست

آسمان داند و دستم ،‌كه چه سان

كمرم تا شد و تا خورده شكست

هر چه بد ديدم از اين نظم خراب

همه از ديده ي قسم ديدم

فقر و بدبختي خود ،‌ در همه حال

با ترازوي فلك سنجيدم

تن من يخ زده در قبر سكوت

دلم آتش زده از سوزش تب

همه شب تا به سحر لخت و ملول

آسمان بود و من و دست طلب

عاقبت در خم يك عمر تباه

واقعيات ، به من لج كردند

تا ره چاره بجويم ز زمين

كمرم را به زمين كج كردند

علـــــــــــي جان

علـــــــــــي جان

تو را با کدامين شعر بسراييم که شاعر کائنات تو را در زيباترين غزل هستي سرود و در آيات قرآني توصيف کرد و اينک، مولاي ما! اي وارث يگانه غدير! صاحب دست بيعت علوي مالک ملک حيدري! ما هنوز هم بر سر پيمان با تو ايستاده ايم و در کنار زلال غدير دست بيعت بالا مي بريم و با همه وجود چشم انتظار آخرين حجت حق حجه بن الحسن(عج) در کنار غدير ولايت ايستاده ايم و به اميد بيعت با او روزگار مي گذرانيـــــــم.

|+|

نوشته شده توسط « الیکا » در ساعت 7:45